باستان شناسانی که قدیمی ترین پارچه های رنگی باقیمانده و نسخه های خطی مهم باستانی را مطالعه کرده اند، به این نتیجه رسیده اند که سه نوع رنگ طبیعی وجود دارد: رنگ های گیاهی یا گیاهی، رنگ های معدنی و رنگ های حشره ای یا حیوانی.
رنگ های معدنی
رنگ های معدنی از مواد معدنی موجود در سطح زمین و در معادن به دست می آمد. هماتیت برای قرمز، لیمونیت برای زرد و لازوریت برای آبی برای تامین رنگ های لازم برای منسوجات استفاده شد. با خراشیدن سطح سنگ ها پودری به وجود می آمد که پس از حل شدن با آب یا روغن آماده استفاده می شد. از آنجا که آنها در طبیعت معدنی بودند و مانند رنگ های گیاهی یا حیوانی در طول زمان تجزیه نمی شوند، در صورت نگهداری می توانند سال ها زنده بمانند.
رنگ های حیوانی
نوع دیگری از رنگ های طبیعی از حیوانات - مانند حشرات، گلسنگ ها و صدف ها - به دست می آمد. معروف ترین حشراتی که در زمان های قدیم مورد استفاده قرار گرفته اند، کرم و حشره هستند که بر این اساس قرمز مایل به قرمز و زرشکی تولید می کردند. قرمزهایی که استخراج شده بودند به قدری معروف بودند که الان هم از همین نام ها برای توصیف این سایه ها استفاده می کنیم.
رنگ های گیاهی
رنگ های گیاهی از برگ، پوست یا ریشه درختان و گیاهان تهیه می شود. آنها بیشترین استفاده را در دوران باستان داشتند، زیرا یافتن و توسعه آنها ساده ترین بود. متداولترین رنگها برای قرمز، زعفران و گلرنگ برای رنگ زرد و نیلی برای آبی و بنفش مایل به آبی ساخته میشدند. اقلامی که به رنگ نیلی رنگ آمیزی شده بودند، لوکس تلقی می شدند، زیرا یافتن آنها دشوار بود.
گلسنگ ها منبع مهم رنگ طبیعی برای بومیان آمریکای شمالی بودند، زیرا با جوشاندن گلسنگ ها در آب رنگ زرد تولید می کردند. نوع دیگری از رنگ از گلسنگ ها (رنگ ارچیل) نیز برای یونانیان و رومیان باستان شناخته شده بود که آن را به جای رنگ ارغوانی گران قیمت تیری استفاده می کردند. با این حال، هنگام مقایسه این دو، رنگ ارغوانی ارچیل به رنگ بنفش تیرین نبود، و نتیجه نهایی به روشنی رنگ بنفش تیرین بسیار جذاب نبود.